şiirlerim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

şiirlerim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Ben gözlerimi yine , kalbimi kör edenlere kapatıyorum

Mutsuz olduğumda annem sonsuz gül bahçeleri düşünmemi söylerdi , gözlerimi kapatır beyaz güller hayal ederdim.
Bugün uykunun tutmadığı vakitlerde ben yine gözlerimi sonsuz bahçelere kapatıyorum.
Açtığımda ne güller nede güzel bir bahçe karşılıyor beni
Asla geçmeyecek izler bırakan bir kaç söz dışında.
Sonra yine ben;
-Gözlerimi hayatımdaki eksikliklerle açıyorum.
Gün içinde olan biten ne varsa unutuyorum.
2 kadeh sohbete hüznümü meze ediyorum
Bana ne yapıldıysa bir bir hepsini affediyorum.
Ben gözlerimi bu gece , kalbimi kör edenlere kapatıyorum.

Şimdinin Kıyısında

Yine toparladım tüm olmazları bavuluma , derli toplu olmanın bir işe yaramadığı hayal dünyamda oradan oraya savruluyorum..
Gözlerin ne zaman gelse aklıma sağıma dönüp solumu yokluyorum.
Nefes bile almak zor geliyor bazen , saçlarımı topluyorum..
Ben de çok özledim demek için can atıyorum sonra (de'ler ayrı)
-De'ler bile ayrıyken diyorum , nasıl kavuşuruz aynı şehirde ?
İmla hatası gibi çökerken yokluğun baş ucumdaki pervaza
Kalabalık bi şehre hapsedilmiş gibi bakma şimdi yüzüme
Yalnızsın biliyorum.
Yüzüne dokunduğumda ıssızlaşan nefesini hissettim.
-Yalnızım biliyorsun
Ellerimi tuttuğunda hızla atan kalbimle dip dibeydin
Sessizliklerin arkasına sakladıklarımı duydun
Senin kadar yaşanmışlık biriktiremedim belki
Ama bir hikayem var benim
Eskiden , çok eskiden kalma
Buralar masmaviyken , hani şu köpek balıklarının japon balıklarından korktuğu mevsim
Rüzgarın dönüp dolaşıp seni bana getirdiği zamanlar ..
Söylenen her şeye inandığım vakitlerde ben tüm masumiyetimle
-Sadece sevdim.
Şimdi var ile yok arasında gidip gelmek istemiyorum.
Abajurun sarı ışığı vursun yüzüme , yüzünü izlemek istiyorum
Bende can atıyorum uçurumlardan sana bakmaya.(de'ler ayrı)
En ince yerinden kopuyor sonra yıldızlar.
Dünyaya sarkıyor tüm dilekler.
Kafamı kuma gömmenin hiç bi işe yaramadığı bu şehirde hızla yükseliyor net ağırlığım.
Ne diyordum ''Ama bir hikayem var benim''
Geçmişin baş ucunda , şimdinin kıyısında.

Yine kış geldi ;

Bu kez yalnız karşılayacağım yağmurları.

Sensizliğin ayazı vururken yüzüme tebessümle hatırlayacağım seni

Bıraktığın korkuları başkalarıyla yenmeye çalışacağım

Huzurun tarifini tekrar tekrar gözden geçirirken

Yeni umutlarla güne uyanıp

Gece olunca aklımı, kalbimi sana getireceğim..
Yine kafa tutacağım yalnızlığa

Pek beceremedim adının geçmediği hikayelere başlamayı

Yarım kalıp yarım bırakıyorum şimdilerde

İşler iyice zorlaşıyor;

Dünümü bugünümü unutuyorum

Sana benzetmeye kalkıyorum bu şehri ayaklanıyor içimden kelimeler

Deniz arıyorum birde kıyısına vuran gülüşünü
Söylenecek onca şey varken ben senden başlıyorum cümleye
Sonunu kestiremediğim yerlere sürüklüyorum bakışlarını
Bir verip iki istiyorum senden yine,
Sevgi arsızın olup siniyorum üzerine..

Nezaman becebildin ki sen gürültülü terkedişleri ?

Ne sandın sen ?
Ona başkasını unutturduğunda bir başkası da seni unutturmayacak mı ?
Sen can yakacaksın da gün gelip biri seni darmaduman etmeyecek mi?
Seni beklediği gibi onu da bekleyecek elbet
Belki onada öyle sıkı sıkı sarılacak ,
Hiç gitmeyecekmiş gibi gülümseyecek uzaktan
Sende başka bir adama bakıyor olacaksın tüm samimetinle
Ama bukadar çabuk değil , önce özleceksin her günü birbirinden ayrımadan
Kabullenemeyeceksin , bekleyeceksin
Güç bulacaksın hatıralardan, onunla uyanacaksın güzel sabahlara
Ümitsizliğin denizin kıyısına vurana kadar seveceksin ,
Vazgeçtiğini onu koyduğun yerde bulamadığında anlayacaksın

Başka bir yerde bu kez o seni anıyor olacak
Onca yaşanmışlığa yüz çeviremez zaman bilirsin
Üzülmeni gerektirecek bişey yok yani
Herzaman yaptığın gibi yapacaksın
Tüm olanları tek bir tebessüme değişeceksin
Yeniden yaşayacaksın ,
Tahmin etmediğin zamanlarda uyanacaksın sabaha karşı.
Geçecek elbet herşey gibi
Nerede doluyorsa gözlerin bunun sebebi sensin,
Sıyrılman lazımdı şimdiye
Bak yanlızsın en güzelinden
Onun manzarasını izliyorsun tek başına
Aldatmayı mesken edinmişken o çoğaltma yanlızlığını işte
Kalk üzerine çöken o ağırlığı bir kenara bırak sessizce
Sen zaten nezaman becerebildin ki gürültülü terkedişleri
Bu kezde nekadar değer biçtiysen ona , okadar sus
Çıt dahi çıkartmak tüm hikayeni berbat edebilir...

Renkler birbirine karışıyor

Korkularının üzerine gider gibi yaşıyorsun sende , doyasıya
Bi çok yönümüz benzerdi seninle
Bu ortaklık neden bilmiyorum
Olgun bi kadın gibi endişenlenmekten bıktım,
Yarını düşünmekten , düne hayıflanmaktan..
Küçük bi kız gibi bakmak istiyorum sana.
Biraz şımarıp biriktirdiğim bütün özlemleri avuçlarımdan atmak istiyorum.
Bunca cesaret nereden geliyor böyle kışı atlattım yazı bitiriyorum seninle
Kazandığım ne varsa bugüne kadar hepsini bir bir kaybediyorum
Ve bunu henüz farkında değilken yapıyorum
Onlarca parçaya bölünemem ya ?
Üstelik geride bırakamadigim ne varsa yağmur bulutu gibi kalmışken üzerimde
Çıktığım o yollar yalnızlık kokuyor bununda farkındayım
Uzakta bana sebepsizce sarılmayı bekleyen biri kalmadı
Yarı yaşıma gelmiş gibi hissediyorum renkler birbirine karışıyor, siyahı dahi ayırt edemiyorum
Uzun bi yolculuk eminim iyi gelecektir
Yol boyu uzanan o çizgileri herseyi arkanda bırakmış gibi izlemek
Belki biraz müzik dinlemek eminim iyi gelicektir.

Aşkın evreleri

Hayatta herşeyle başa çıkabiliceğini sanırsın , bazen yalpalarsın. Yapılabilecek onca hata varken sen en aptalca olanı yapmışsındır. Birine inanmışsındır.. Önce yaklaşan o tehlikeyi göremezsin hoş melodiler gelir kulağına toparlar dünü , bugünü. Yarın için yapabilecegi en güzel şey planlarıdır. Çift kişi düşünmeye başlarsın, en fazla ne olabilir dersin ki aşkın en klasik evresidir bu. Karşıya baktığında gördüğün şeyin huzur yerine huzursuzluk olduğunu anlayana kadar. Her ne olursa olsun yanında kalmak istersin yüzüne dokunmak, tüm sabahları onunla karşılamak , herkesten ümidi kesip bir onda avunmak..

Istekler de artar zamanla güldügünde gülüşünü izleyen o adam bambaşka biri olmuştur. Öfkesi artmış , saçlarını sevdiginde hissettigin o duygu yerini acabaya bırakmıştır
Böylece aşkın ilk evresi tamamlanmıştır.
Sıradaki evremiz gitmek , uzaklaşmak , unutmak , yarını daha mantıklı karşılamak ,düne hata değilde tecrübe olarak bakmak , soranlara kısa cevaplar üretmek veya ertelemek olmuştur.
Onca duygu birden bire kaybolmuş , yerini 'güzel zamanlar geçirdik 'denilen aptalca bi cümleye bırakmıştır. Arkana yaslanıp tek başına kaldığında hesabını kimseye soramamakta cabası tabi. Seni uyarmalarına rağmen kendin etmiş kendin bulmuş oluyorsun. Birazda duruma alışmış.. Özenle büyüttügün hayallerin birden sana yabancı geliyor. O sessizliğini bastıran sesler bi süre sonra kısılıyor. Hayır hayır tabiki susmuyor. Nezaman bir insanı sevsen yükseliyor yüzüne vuruyor olan biten ne varsa. Alışılmışın dışına çıkıyor benliğin, kendine bile tanıdık gelmemeye başlıyorsun
Ki sen hep bir adım gerideydin öfkeye ihanete.
Masumiyetin şimdi ne dolabın en içinde nede yatagın altında..
Geçmişi her andığında uzaktan gülümseyen bi kız çocuğu gibi büyümüş ve senden geçmiş oluyor
Henüz erken diyorsun hâlâ ,kimse için geç değildi
Unuttuğum hangi yüz hangi söz varsa eskimiş olamaz , bi yerlerden hayıflanıyor bana biliyorum. Ve artık görüyorum kapanan kapıların ardında ne pembe çiçekler nede mavi bir gökyüzü var. Ardından gelen melodiye sebeb sadece sensin.

Gülmeyi alışkanlık edinebilirdim

Uzunca bir süre idare ediyorum herşeyi
Beni kim idare edicek peki , kim anlayacak ?
Yanımda olsaydın bu sıkıntılar olmazdı belki
Gülmeyi alışkanlık edinirdim
Yüzüne dokunduğumda tüm öfkem diner ;
Hayatın altımdan kaymasına izin vermezdim
Sadece seni dinler , içimdeki o seslere kulak asmazdım
Saçlarımı toplamaz, güneşi severdim
Gün bugün derdim geleceği düşünmezdim
İçime sindirirdim mutluluğu
Tedirğinlikleri peşimden sürüklemezdim..

Kendime anca yetebiliyorum şimdi
Birde bana biçilen rolleri üzerime yakıştırmaya çalışıyorum
Zorlanmaya başladığımı hissediyorum
Yine kaçışları iklimlere bağlıyorum
Denizin kokusu burnuma geldikçe elimle yokluyorum ,yanımı
Bomboş duran kahve fincanını izliyorum sonra
Üşüdüğümü bile unutuyorum..
Yeni yeni görmeye başlıyorum sonsuzlğu
Bazen yürümekten vazgeçiyorum
Kaybolmayı kafama takmadan bi günü sona erdiriyorum
Vakit gece yarısını geçtimi tüm çareleri uyutuyorum
Hiç bişey olmamış gibi davranmak iyi geliyor bazen , sabahı ediyorum
Gel demenin bi anlam ifade etmediğı sabahlara uyanıyorum
Kedinin mamasını koyup balkon camını aralıyorum
Babamın yokluğu iliklerime işliyor;
Seni bile unutuyorum..
Kendi derdime düşmeden başka şeyler fısıldıyorum
İşe gitmek için hazırlanıyorum
Kahvaltıyı geçiştirip güzel elbiseleri kendime yakıştırıyorum
İstediklerimi yapmaktan korkarak yaşlanıyorum anlayacağın
Günden güne kendimden uzaklaşıyorum..

yetinebilseydim eğer

Uzaklaştıkça büyüyor gözümde
Bilmem kaç zamandır izliyorum bu hikayeyi
Sonunu kestiremiyorum hâlâ
Çekmecemde saklar gibiyim onu
Geceleri uyumadan önce yokluyorum
Yaptığım pek birsey yok arada yazıyorum
Bol bol cümle biriktiriktiyorum güzel sabahlara
Güzel sabahlar deyince , fazla bir beklentim yok aslında
Masumca bir bencillik yaptığım
Anlatmaya kalksam gökyüzü ayaklanır
Ki hiç gereği yokken armağan edildi o bana
Bilmem ,kimin aklına gelmişti bunca olmaz
Zamansızlıkları çoktu gerçi
Sahipsiz bırakmazdı bu şehri
İnsanları güzel idare eder
Farkettirmeden kazırdı hayalini mavi gecelere
Bütün kadınlar onun için yıldızları sayardı
Kimi camdan bakar onsuz gelen sabahları kovardı
Fazlaydı bu şehre, aldığı pek birsey olmadı benden
Kibardı beni severken
Ceplerime sığdırmaya çalışırdı ümitlerini
Ellerime tutuştururdu mutluluğunu
Sonsuz sevmeyi bilsem mesken edinirdim gözlerini
Yetinmeyi becebilsem inan özlemezdim geçmişimi

Kırmızı bir gökyüzü için

Mutluluk marşı çalıyordu ardımızdan
Sert adımlarla çiğneyip geçtik bu şehri
Uzun bir aradan sonra farkedilmemiş bir kaç umut gibi
Sadece durmaktan vazgeçtik
Birseyler yapmalıydık , kulağa güzel gelen şeyler
Çimlere uzanabilirdik beraber
Güzel bi müzik eşliğinde gidebilirdik bu yerlerden
Daha önce aşkı tatmamış kasabalara el ele girebilirdik
Fazla bişey değil sadece dans edebilirdik
Parmak uçlarına kadar huzura doyabilirdik

Mesela;

Ağaçların keşfedilmemiş yerlerine minik süprizler bırakıp
Küçük sözcüklerle doldururduk ormanı
Konuşmadan susabilirdik
Daha iyi anlardık hem birbirimizi kim anlatabilmiş zaten ;
Gökyüzünün utandıgında kızardığını
Bulutların yukardan bize gülümsediğini
Kim bahsedebilmiş daha önce ;
Denizin o eşsiz pembeliğinden
Yosunların müziğe hafifçe eşlik ettiğinden
Köpek balıklarının küçük japon balıklarından korkup
Kelebeklerin biraz güzelliğe tav olduğundan..

Neyse ;
Herzaman söz edilir beyazdan
Şimdi ben fuşya'yı anlatıp ,siyaha sevdirmeye çalışıcam

Zoru dileyip, biraz sabredicem
Fısıldayıp ismini, yagmurları sana özendiricem
Sonbahardan yara almadan geçip
Mutlak renkli özlemler biriktiricem

Davetsiz

Herkesten daha davetsizdi o

Toprak kokusu gibi gülümsüyordu

Gözleri desen tasviri zor günleri andırıyordu

Inanın dikkat çekmese sessiz sessiz izlerdim onu

Ellerinin kitapları nasıl tuttuğunu , heycanlandıgında nasıl baktıgını

Insanları kocaman kalbiyle nasıl karşılağını

Bilemediği sorulara verdiği o güzel cevapları duymak istedim

Hep yanında kalmak ;

Onca sessizlik varken , onun telaşını yaşamak isterdim

Bunca kimsesizliği ona feda etmek isterdim

Binlerce yıldıza kafa tutmak gibi şimdi hayat

Konuşsan duymaları meçhul

Sussan tuttuğun o dileklere yazık edecek bahar
Hiç durmadan düşündürecek sonra gece
Alınganlıkta yapacak ona çıkmayan yollar..

Onun gitmediği şehirlerin yalnızlığa kıyısı olacak
Kim bilir belki bu yerler ilerde onu hatıratacak

Sapsarı Günler

Eskimiş bir kaç parça film gibiydi , asla tercümesi olmayan
Açıklanamamış bakışları ara sırada içten gülümseyişleri vardı
Ne anlama geldiğini hiç bir zaman bilemedim
Sadece güzelsin diyordu ,
Yanımda olduğun sürece özelsin..
Yol boyunca ellerimi tuttu
Aşıklar gibiydik
Sanki elimi bıraktıgında kesilecekti o müzik
O sırada camdan dışarı bakıyordum
Uzun bir sessizliğin ardından
O sapsarı hüzünler baştan başlamıştı işte
Gereği de yoktu hem bunca zaman sonra
Havada güzeldi artık yağmurları tekrar yagdırmak olmazdı
Güneşi görmüş papatyalar gibi mutluyudum bir kaç gündür
Papatyalar .. öyle güzeldirler ki
Beyaz oluşları sanki saflıgı sevdirmek için mutluğu fısıldıyorlardı

Ben hiç papatya renginde bir adam görmedim
Buna babamda dahil
Onca insandan sonra görmeyi ummadıgım tek şey bu
Yalanlar insanı kirletir ,pişmanlıklar sevgiyi köreltirdi çünkü
Masumiyetin büyük adımlarla;
Sessizce uzaklaştıgı yerden yazıyorum bunu
Biraz tebessümle getirdiği huzursuzlu kovuyorum
Ne garip hâlâ o eli bırakmıyorum
Sırf bir kere gözleri güldü diye
Olduğum yerde sayıyorum

"Kurulu düzenimdin sen benim "

Geçenlerde kitaplığımda gözüme çarptı bana bıraktıkların
Bilemiyorum;
Hatırlattı seni bişeyler
İlk sayfasını açtım
Altında kısacık bir notla
İkımize dair bişeyler karalmışım
Günün ortasında o kitaptan bir parça seçer
Benden okumamı isterdin
Sesimi çok seviyorsun diye
Derin bir nefes alırdım sana
Uzaktık ya bitmezdi söyliyeceklerim
Anlatamak isterdim
Hiç bıkmadan tasvir etmek isterdim bendeki duruşunu
Üzerine hangi sevdayı giysen yakıştırırdın kendine
O mavi gömleğine bile bolca anlam yüklemişligim var
Hani şu vedalaştıgımız gün giydiğin
İçine en çok seni yakıştırmıştım
Eve gitmek hiç bukadar zor gelmemişti
Meğer ne çok cesaret biriktirmişim seni severken
İnatçılığımın en güzel halisin diye
Karşı çıkardım yokluğuna
İnkar ederdim sensiz gelen günleri

Çünkü sen benim;

"Bir daha uğrayamacağım evim
Kurulu düzenimdin"
Di'li geçmiş zaman kipide yakışmadı hem sana
Geniş bir zamana yaymak isterdim hikayemizi
Uzun uzun bahsetmek isterdim bilmeyenlere
Zaman demişken ne çabuk geçti
Daha dün bulmuştuk birbirimizi
Kaybetme korkumuz
Sımsıkı sarıldıgımız umutlarımız vardı
Şimdi ise bizi tanımayanlara gülümsüyoruz
Cümleler kurup biraz sadakat istiyoruz
Ne yazık bize geçen o saatleri
Elimiz kolumuz bağlı izliyoruz

'Vazgeçmek için uzun değildi mesafer'

Hadi başlayalım bir yerden

Gerçi hep bir yerlerden başladık

Yarım bırakmadık sözde

Pek bir hayıflandık çaresizliğimize

Gerçek çarenin aslında kendimizde oldugunu görmeden

Hep birşeyler anlattık , belki ard arda mutsuz uyandık

Biz hep bahane aradık yağmurlara

Amacımız ne çoktu oysa

Gülümsemek için güzel bir şarkı yeterdi

Belki derin bir nefes alsak herşeyin sonu gelirdi

Burası pek bir genişti , herkese yeterdi

Ama ısrarla;

Yanlızlıklarını savundular

Balkonları çok küçütü belkide ondan yakındılar

Yorgundular , evcil hayvanlarını sevmek için anca vakit buldular

Baş ucundakı o ışıgı sırtları dönük kapattılar

Derin bir uyku çekemeden uyandılar

Masafeler uzun değildi sevmek için
Herzaman yanıldılar...

Hazırlan gidelim artık

Yapılan en büyük bencillik gibi ,
Sende vazgeçtiysen benden
Bırakalım bu aşk meşk yalanlarını
Çıkalım şu dolmayan boşluklardan
Herkes severken bir başkasını
Unutulmuşken yokluklar
"Gitme" demek neyimize
Öyle pahalı cümleler kurmayalım

Hava alalım son kez
Sessizce dinleyelim rüzgarı
Hiç yasanmamış gibi
Başlarız yeniden
Bilirsin "adam"
Olmamış gibi davranırız ikimizde

Eger sende vazgeçtiysen benden
Hazırım o uykulardan uyanmaya
Hadi kalkalım artık geç oldu
Vakitte geçmez hem bu saatten sonra
Su gibi akan zamanlar yok artık
Yalanlar var pişmanlıklar var
Tüm güzellikleri piç ettigin için
Bizim bi ton olmazlarımız var
Artık ;
Bizi bizden iyi anlayamaz hiç kimse
Gençliğimizin en dolu zamanlarında
Odanın o loş ışınga
Bir kadeh şaraba tav olmayalım
Diken üstü yaşamayalım şu hayatı
Yüz göz olmadan kalkalım şu masadan

Zamansız şu zamanlar

Bilirim
Karamsar olmak istemezdin sende
Anlatmasalardı o hikayelerini
Tüm bitmişliklerini hep senin aklına kazıdılar
Sen henüz birinde tek olamadan
Olmazlarını sundular

Şimdi
Yok sayamadığım için
Var edemiyorum sen gibi
Hayal kurmayalıda epey oldu
Zamanlama hatası olsa da bir kaç yerde
Ne iyi ne kötüyüm artık
Uzun uzun dalmıyorum o boşluklara
Az biraz sadakat çokca gerçek diliyorum
Şu hayatta birçok renk varken
Ben birini istiyorum
Onun getirdiği gürültülerden kaçarcasına
Sessizlik diliyorum
Hem belki O'da çok sevilmek istememiştir
Zaten İnanır gibi bi hali yoktu pek aşk meşk yalanlarına
Kaçmak istemez üstüne üstüne giderdi tüm olmazlarının
Çayını az şekerli içerdi mesela
Pek sevmedi yürümeyi
İçini açmaktan kaçınır
Anlatmazdı halini
Bıkmış gibi bi hali vardı dünden
Her gece uyumadan önce yarının hesabını yapar
Ayılmak için kahveye ihtiyaç duymazdı
Mesela yakıştırırdı bu şehre kendini
Yokluğu ayrı bi dert olurdu içime
Tüm hatalarını gülümseyerek karşılamamı beklerdi
Adımı en güzel o söylüyor diye;
Kapı komşusu olurdum yalanlarıyla.

İz

Herkes bir iz bırakır

Yatılı misafirdir sanki gelenler

Temiz yastık kılıfı geçirir yatağını verirsin

Belki gelecegini teslim edersin

Güzel hisler uyandırırcasına

Geçmişi yok sayar bir başka gülümsersin

Uğurlarken sen onları

Ya bir kitap bırakılar rafa

Ya da düşündüren notlar iliştirirler camına
Onlar;
Kendinlerini mutlak hatırlatırlarken
Birşeyler öğrendiğini savunursun sayfalarında
Artık pişmanlık yoktur lugatında
Sözcüklerini daha güzel seçer
Anlamsız da olsa ümitler fısıldarsın sabahlara
Belki bir parça yazarsın
Sesleri susturur mutlulugu anlatırsın

Hissis

Şimdi senin şehrinde
İçim acıyor sanki birden fazla araba ard ard ezmiş geçmiş gibi bedenimi
Öyle durgun öyle hissis içim
Evinde yürüyorum birtanecik annene , ablana yardım ediyorum
Sensiz o evde senin için bişeyler yapıyorum
Sanki arka odadan çıkıp napıyosun ya sen bırak şunları otur oraya diyeceksin
Şöyle en kocamanından gülümseceksin diye sağıma soluma bakıyorum
Sanki adım başı dalga geçiyor hayalin
Bulamıyorum da seni
Nerdeysen çık demek için geç biliyorum bu kez
Hem saatlerde geçmiyor sen oradayken
Sabahın gelmesini beklemek ne büyük acizlik şimdi

Biraz umut çokça mutluluk

Kendim adına bişey yapıyorum

- Evet

Senden vazgeçiyorum bugün
Diğer gecelerden farklı işliyor saatlerim
Çalan melodiye ayak uyduruyor
Bizim şarkımızı son kez fısıldıyor kalbim
Bu kez ben diyorum , senden bir adım uzak
Kendimi seçiyorum
Yağmurları yagarken bu şehrin hüznünden geçiyorum
Güneş doğmak üzere ardından
Unuttu unutacak maviyi gözlerim
Ramak kaldı bahara seziyorum
Alışıyorum;
Aldırmıyorum da bu kez
Sessizliklerine..
Her geçen saat fısıldıyor
Şeffaf günlerin umudunu

Mutluluk gülümsüyor sonra ardından
Şaşırıyorum;
Sırtı dönük olurdu halbuki sonbaharlara
Oda sevmiş olmalı geri kalan renkleri diyorum
Ve ekliyorum
"Geçmiş olmalı artık;
Ne çokta düşündürdü yine"

Hiç bitmezdi gerçi söyleyecekleri
Yok saysan aldırmaz
Git desen hiç duymazdı
Hazır geçmişten bu yollardan
Uyanmak lazım o uykulardan
Sakince silkelenmek
Birazda gülümsemek lazım belkide
Ciddi mevsimlerine inat sıyrılmak lazım
Şu şehrin havasından.

Siyah Beyaz

Ne zaman bir işe başlasam

Hissis seyrederdim gökyüzünü

Duygularım körelmiş benim derdim

Yazmak dahi istemezdim

Yazları severdim birde ben

Kışları bukadar özlemezdim

Nisan yagmurları bu şehre indiğinde pek düşünmezdim

Şimdilerde hayıflanıyorum kendime

Savunduğum o dünyadan bir haber değilim artık

Tanıyorum yalanları

Nerde görsem hatırlıyorum pişmanlıkları

Dokunduğum o insanlar ;

Buruk bir tat bırakıyor tende

Oysa;

Her akşam üzeri rüzgarları vururdu bu şehrin yüzüme

Hatırlatırdı masumiyeti

Huzura bir adım yakın koyardı bedenimi

Sen "Güzel Adam "

Yanlızlığımı bilmezmiş gibi sokuldun yanıma

Unuttuğum o şarkıları fısıldadın kulağıma

Hayal kurmayı sevdirdin bana

Şimdi gelsen mutluluğu kucaklayıp yanıma

Korkarım;

Korkarım baştan sona senden

Geçmişi perdelemiş sözlerinden

Mutlak renklerinden

Uzaktan öylece gülümseyen hayalinden